Vijf jaar

Pa en ma van Alphen ontmoet ik in Ouderkerk. We halen de eerste herfstbladeren van de grijze kiezels en harken de plek aan. Na vijf jaar begint de steen al wat groen uit te slaan, daar gaat een borstel overheen. Pa komt er nog steeds elke week. Ik rij vaak langs als ik voor Zilt in Amstelveen ben geweest. Niet om te mijmeren of sentimenteel te doen, maar het voelt altijd goed om hier even te kijken of alles er nog okay bij staat. Het is een prettige vaste stop, ik ben nog altijd blij dat die plek destijds door m'n vrienden is gekozen.
Als de verse bloemen stevig windvast staan gaan we naar huis voor een bakkie. Het lijkt al wel traditie te worden dat het zo gaat.
De gedachten aan Carola veranderen met het verstrijken van de tijd. Gelukkig denk ik nu veel vaker aan de mooie tijd die we samen hebben gehad en raakt de korte periode van haar ziekte iets meer op de achtergrond. Ik probeerde vanaf het begin al zo te denken, maar pas nu lukt dat ook echt.
De manier waarop Carol's ouders ermee omgaan is nog steeds enorm bewonderenswaardig. Lillian en Max zijn zonder reserves als familie opgenomen. Knap dat ze dat zo kunnen.
Ma van Alphen komt vandaag met twee paar gebreide sokken aan. Ik loop al 20 jaar op haar onverslijtbare geitenwollen creaties. Nu heeft ze een paar voor Lillian en Max gebreid. Op een dag als vandaag, bijzonder vind ik dat.