Quick again

Het einde van onze Quick Mill komt niet onverwacht maar is daardoor niet minder pijnlijk. Hij gaat de laatste weken hard achteruit. Met geduld en liefde krijgen we er nog prima bakkies uit, maar na een explosie waarbij de koffieprut tot aan het plafond zit is de gang naar Duikelman onvermijdelijk. Ik zoek de aankoopbon erbij. Vanaf 1986 staat dit machientje op nummer 77. Vijfentwintig jaar dagelijks gebruik!
Even komen we in de verleiding een semi professioneel apparaat als vervanger te kopen. Ze glimmen zo mooi, en al die handels en knoppen...
Duikelman's uitleg over die beauties is helder en eerlijk. Wij haken af bij de opmerking dat elke wijziging in de luchtvochtigheid een aanpassing in de maling van je bonen nodig maakt. Voor ons dus weer een Quick Mill, zelfde binnenwerk als in 1986 in een rvs kast. Klaar voor de volgende 25 jaar.

Rosa & Rita

Biefstuk of pizza, dat is de keuze op de kaart van de nieuwe tent Rosa & Rita, op Oosterburg Eiland. De rafelige kantinesfeer in een oude loods is helemaal goed. Genoeg Amsterdammers weten de verscholen plek te vinden, het zit er bomvol. Bediening is jong, onervaren en aardig, prijzen zeer schappelijk en eten is lekker. Leuk adres voor als je geen zin hebt om zelf te koken, minder geschikte plek voor lang en uitgebreid tafelen.

www.rosaenrita.nl

REM Eiland

Toen Ainsley en Jan Willem de raamtafel bij REM eiland reserveerden leek de zomer voorbij. Leek, maar summer's back vanavond. Met de Oeverloos leggen we aan in de Houthaven en daar proberen we deze nieuwe Amsterdamse hotspot uit. Gave plek, prachtig uitzicht, vriendelijke bediening, redelijke prijzen en errug lekker eten. En dat weten inmiddels meer mensen: reserveren is zlefs op maandagavond echt nodig, ze zeggen elke avond vol te zitten. Snel bellen dus, kijk op www.remeiland.com

De Stadskantine

Max voelt zich zo thuis in zijn nieuwe klas dat we hem bijna niet meer thuis zien. Als hij belt dat hij weer eens niet komt eten stappen wij meestal ook op de fiets voor een hap buiten de deur. De Hans & Grietje Thai in de Kerkstraat is dan favoriet, maar vandaag belanden we bij de Stadskantine. Het eten in deze simpele en leuke tent in de Van Wou blijkt verrassend goed. Vlees, vis of vega, dat is de keus. Je bord staat direct klaar en het kost hier geen drol. Thuis kook je het er niet voor. Meenemen kan ook.
www.destadskantine.nl

Bar Moustache

Dat er recht tegenover de Koffiesalon in de Utrechtsestraat een nieuwe bar zit was me niet ontgaan. s' Avonds staat de stoep er vaak gezellig vol en hoor je de muziek door de grote open ramen. Het leek mij een bar die mikt op hetzelfde publiek als het er naastgelegen De Huyschkamer. Maar Bar Moustache blijkt veel meer een restaurant te zijn dan een bar. Direct uitproberen dus.
Op deze maandagavond zit de nieuwe zaak beneden al bomvol en boven loopt het ook goed. De bediening is erg vriendelijk en persoonlijk. Waar heeft personeel nu nog tijd voor een praatje als bijna alle stoelen bezet zijn? Bij de naam Moustache verwacht ik een Franse kaart maar de kok haalt zijn inspiratie overduidelijk uit Italië. Wij kiezen voor de tonijncarpaccio vooraf en zwarte tagliatelle met venusschelpjes en een ravioli met een ingewikkelde kaas, truffel en pompoen. Alles smaakt hier werkelijk voortreffelijk en we zetten deze bar die geen bar is direct op onze lijst naast ons meest gefrequenteerde buurtrestaurant Vooges. www.barmoustache.nl

Landmarkt

Durgendam is een unieke thuishaven maar als je een krantje of een verse croissant wilt halen moet je zaterdagsmorgens naar een treurige wijk in noord waar het vakantiegevoel direct weg is. Daarom zijn we blij met de komst van de Landmarkt, op 10 minuten fietsen van de haven, aan de noordkant van de Schellingwouderbrug.

In een voormalig tuincentrum koop je nu versproducten uit de directe omgeving en verantwoord lekkere dingen van verder weg. De kaasafdeling loop je niet voorbij zonder je te laten verleiden en de visafdeling is net zo uitgebreid als firma Tel zelf. In het restaurant gedeelte kan je de alles proeven en in de koffiehoek staat een Mirage. Een aanwinst voor Noord, voor grachtentypes een leuk doel voor een fietstrip en voor onze haven de best denkbare kampwinkel.

www.landmarkt.nl

Dun is lekker

Er is geen pizza meer bij ons op tafel gekomen sinds een maand of drie geleden De Pizzabakkers vertrokken uit Marqt Utrechtestraat. Terug naar die kleffe lappen van de andere pizzeria's hier in de buurt was geen optie. Maar de Napolitana en de Quattro Formaggi kunnen weer, want er is een nieuwe vestiging van De Pizzabakkers op de Plantage Kerklaan. Op de plek waar Löfel & Burke zat, die het blijkbaar niet gered hebben. Echt waanzinnig lekker, wat daar uit de keuken komt.

Foodware

Lunchplekken genoeg in de 9 staatjes. Maar de buurt is zo populair dat zelfs door de week veel tenten tussen 1 en 3 uur vol zitten. Wij vinden vandaag een perfect uitwijkadres: Foodware aan de Looiersgracht, hoek Prinsengracht. Ze noemen zich een winkel, geen restaurant. Een grote vitrine voorin de zaak staat vol met erg goed uitziende maaltijden. Italiaanse keuken zo te zien. Je stelt zelf je maaltijd samen uit al dit verse spul en eet het thuis op. Wij hebben de mazzel dat een van de drie kleine tafeljes vrij is. Foodware wordt door maar 1 vrouw bemand en het is razend druk, maar toch ziet deze aanpoter kans om de onbedoelde restaurant-functie zonder voelbare stress erbij te doen. Eten goed, sfeer goed, bediening goed, leesvoer goed en plek bijna goed, want dit had natuurlijk in de Utrechtsestraat moeten zitten. Komt misschien nog, want Foodware zit inmiddels ook in Oud-Zuid en in de Westerstraat.

www.foodware.nl  

Restaurant Stork

Weer een gave tent erbij in Amsterdam. In Noord weliswaar, maar daar doen ze hard hun best om bij de stad te gaan horen. Het getuigt van lef als je op dit troosteloze terrein in een maar liefst 1100m2 grote loods een visrestaurant durft te beginnen. Bij Stork hebben ze het goed aangepakt. Een joekel van een zinken bar deelt de ruimte in tweeën. De keuken is ook mega, en voor het grootste deel open. De raampartijen aan de voorkant zijn prachtig en geven mooi uitzicht op het druk bevaren IJ. Als straks de grote schuifdeuren open kunnen loopt het restaurant naadloos over in een terras aan het water waar ruimte is voor heel wat tafels.
Op de kaart staat één vleesgerecht, de rest komt uit zee.  Stork richt zich helemaal op visliefhebbers. De keuken is blijkbaar al goed ingewerkt, alles op ons bord klopt. De bediening is minder. Wel vriendelijk, maar erg onervaren en bij vragen over de vis blijken ze totaal niet te weten waar ze het over hebben. Opdienen en vooral afruimen gaat bijzonder klunzig. Beginnersfouten denk ik, als de Oeverloos straks weer in het water ligt komen we zeker terug voor wat oesters op het terras.
www.restaurantstork.nl

Brug 34

Op de hoek Utrechtsestraat-Herengracht opende dit weekend Brug 34. Van buiten zie je niet of het een koffietent, een lunchzaak, een restaurant of een bar is. Even uitproberen dus. De koffie hebben ze prima voor elkaar. Ze gebruiken Buscaglione, dezelfde bonen als bij de Koffiesalon. En we horen dat de Sjors die daar lang werkte hier als barista aan de slag gaat, dus dat zit wel goed.
De lunchkaart is zeer beperkt, wat niet vreemd is gezien het mini-formaat van de keuken. Drie broodjes staan erop. Wij gaan voor broodje oude kaas van Tromp en verbazen ons over wat we krijgen. En simpel wit bolletje op een servet, dat kom je toch echt nergens meer tegen. Wij houden wel van basic eten en een broodje zonder poespas, maar dit is toch meer iets voor de kantine van FC Taba. Hoewel de jonge eigenaar enthousiast vertelt over zijn concept,  vragen we ons af of hij op het goede spoor zit. Maar het hoekpandje is fris wit ingericht, het punt is goed, de koffie klopt en 's avonds zagen we al twee keer bijna alle tafeltjes vol zitten met wijndrinkers, dus ik houd het er op dat wij gewoon ouderwets zijn. Brug 34 is in ieder geval een hele verbetering met de foute bar die hier eerst zat en het helpt de straat weer een tikkie vooruit.

Koffieblog: George Deli

Op een soort vide boven de roltrappen naar Marqt in de Utrechtsestraat opende onlangs George Deli. De zaak ziet er gaaf uit, met een sfeer die hangt tussen een Parijse bistro en het New Yorkse Dean & Deluca.
We nestelen ons aan een van de krappe tafeltjes die veel te dicht op elkaar staan. Natuurlijk, in Parijs heb je ook niet veel ruimte in zo'n tent, maar hier zijn ze met de 'knusse' opstelling wat doorgeslagen. Zeker omdat de helft van het publiek z'n jas aanhoudt. De grote open ruimte blijkt moeilijk te verwarmen.
We bestellen twee koffie verkeerd. Na tien minuten brengt een warrige ober twee cappuccino met de mededeling dat we niet moeten gaan verzitten. Dit is niet onze bestelling maar hem overtuigen lukt niet. De koffie blijkt van Bazar, het koppel-verkoop merk van Heineken. Daar zijn we al niet enthousiast over. Dat de koffie lauw is helpt ook niet. Als daarna de tafel naast ons opnieuw bezet wordt krijgen de klanten direct twee koffie verkeerd voorgeschoteld. Ze hebben nog niks besteld, maar hebben wel zin in die koffie, die overduidelijk eigenlijk onze bestelling is. Kan gebeuren, maar de ober lost dit zo onprofessioneel op dat we de lunchkaart laten voor wat tie is en in de rij gaan staan om te betalen.
Laten we die lousy bediening en slechte koffie maar op nieuwigheid houden, want we hopen echt dat George het redt op deze aparte plek. Nog maar eens proberen als het wat minder druk is.

Mazzo

Midden jaren tachtig stond hier ik ook. Meestal met Nico. In een tweedehands Waterlooplein colbertje, dito regenjas en oversized witte bloes. The swinging years, een eeuw geleden lijkt het, maar een kwart eeuw is ook niet niks. Discotheek Mazzo verdween geruisloos en ik heb geen idee wat er de afgelopen 20 jaar in het pand op de Rozengracht zat. Maar Mazzo is terug. Niet meer om te dansen, dus weer geschikt voor ons. Het is een gave tent geworden, waar we pas na drie reserveringspogingen terecht kunnen. Instant succes dus. En dat lijkt terecht. De kaart is aantrekkelijk, de keuken heeft geen last van kinderziektes en de bediening geeft je alle aandacht.

Reserveren is zelfs op maandag nodig, dus check www.mazzoamsterdam.nl

Glandorf & Thijs

Net als we een beetje uitgekeken zijn op het assortiment van de wijnzaken hier in de buurt opent Glandorf & Thijs. Op een prima plek, in het oude kantoor van Caron & Co, aan het Amstelveld. De eiken vloer die er al lag is leidend geweest bij de materiaalkeuze voor het interieur. Echt alles is van eiken, behalve de flessen natuurlijk.  De winkel heeft een prijzige uitstraling maar binnen blijkt er voldoende keuze aan wijnen van onder een tientje. Het vriendelijke advies geeft zoveel vertrouwen dat we in plaats van een proefflesje wel een proefdoos aandurven. Hier gaan ze ons vaker zien.

Koffieblog: Screaming Beans

Dat deze nieuwe tent door Time Out Magazine genomineerd is voor beste koffiezaak in Amsterdam is reden genoeg om even naar de Hartenstraat te fietsen. Screaming Beans is niet alleen maar koffie, je kan er ook prima terecht voor een broodje. Ze nemen de koffie hier wel serieus, want hier huist ook een 'Barista Academy' waar je als amateur leert het maximale uit je boon en je machine te halen.
Achterin de zaak staan net even teveel tafeltjes te dicht op elkaar, en het is er rommelig druk en warm. Het voorste deel is smal. Als je het niet erg vindt af en toe een elleboog in je zij te krijgen zit je hier het leukst, aan de bar tegen de muur. Of het nu door de Time Out nominatie komt weet ik niet, maar er komen hier opvallend veel Amerikanen. En die nemen hun koffie natuurlijk gewoon mee naar buiten. Goed idee, want de Boca koffie uit de glimmende machine wordt met zorg gezet en smaakt helemaal perfect, maar in die drukte kan je er binnen nauwelijks rustig van genieten.

Geen Witteveen

Alles klopt bij Brasserie Witteveen, zou je denken. Een 8 van Johannes, een nieuw interieur van architecten-design bureau Concrete, en het management van IQ Creative, bekend van restaurants Supperclub, Nomads, Envy, Nevy en Vyne. Als je dan ook nog onderstaande foto's ziet denk je toch met een gerust hart te kunnen reserveren voor een relaxte zaterdagavond?
Bij de deur schrikken we al. Er staan minstens zes buggies in de entree. Hippe buggies, dat wel. We vinden het toch iets te makkelijk om direct om te draaien en laten ons gewillig naar de gereserveerde tafel leiden. Van zitten komt het niet, want we zien direct dat onze medegasten veel te bepalend zullen zijn voor de sfeer van deze avond. Er zitten wel ouders tussen, maar het merendeel van de eters blijkt hier onder de twaalf jaar. Natuurlijk, dat kan best eens gezellig zijn, maar niet nu! Wegwezen dus, voordat Sonja en Eric zo binnen komen. We lopen wel even netjes langs de ober om het uit te leggen:
"Sorry, maar we schrikken een beetje van al die kinderen hier. Ik denk dat we de reservering cancelen en later wel eens terugkomen. Die vrienden die zo komen hebben namelijk geen kids en zijn enorme kinderhaters, we kunnen dit ze echt niet aan doen."
"Oh, meneer, geeft niets hoor, ik kan het me zooooo goed voorstellen, ik zou hier ook niet blijven als ik u was."
Zo'n begripsvolle reactie verwacht je niet en we hebben een beetje medelijden met deze man, die nog de hele avond in die herrie moet werken. Gelukkig zijn er op de Ceintuurbaan genoeg alternatieven. Waar wij uiteindelijk terechtkomen? Zie het blog van nieuwe Blogspotter Sonja, klik hier.

Koffieblog: Two for Joy

Het is wel lef hebben om vlak om de hoek van De Koffiesalon een nieuwe koffiezaak te openen. Two for Joy zit op de Achtergracht. De inrichting van het smalle diepe pand is eenvoudig. Het is overduidelijk dat het meeste geld in de espressomachine zit, dat is dezelfde handbediende beauty die bij de collega in de Utrechtsestraat voor de perfecte koffie zorgt. De prioriteiten liggen hier dus goed.
De bonen zijn van eigen import en zelf gebrand. Ook los te koop. Twee mannen runnen de zaak. Erg aardige types, die tijd nemen voor een praatje en klantenbinding serieus nemen. Lid van de club, volgens ons, maar dat laten we graag aan de beoordeling van met gaydar uitgeruste vrienden over. De tent is nu twee weken open en lijkt goed te lopen, al is het alleen maar door de Asvo ouders die hier een vaste hang-out lijken te hebben tijdens kinder-drop-rush-hour. Het helpt ook dat de stoep ruimte biedt voor een klein terras. Geen zin in koffie? Een koude rosé kan hier ook, en daar hoef je bij de Koffiesalon natuurlijk  niet om te vragen. Het Turkse restaurant dat hier eerder zat heeft het niet gered, we wensen Two for Joy meer succes. www.twoforjoy.nl

Le Pain Quotidien

In New York is het een topplek voor lekker ontbijt met Europees brood en in Parijs was het onze favoriete tent om de dag te beginnen. Sinds november zit Le Pain Quotidien ook in Amsterdam, in de Ferdinand Bol. Net wat ver om alleen voor een bakkie en croissantje heen te gaan, maar lunchen daar blijkt ook perfect. Leuk terras, on-Amsterdams aardige bediening en onwijs lekker brood. Omweg waard dus.
Website Le Pain Quotidien

Weer open, en hoe!

Ons vaste rustpunt op de doordeweekse looptraining is na 3 maanden verbouwing weer open. Ik kan er kort over zijn: de vernieuwde Ysbreker is geweldig. Het is misschien wel de mooiste horeca-tent van Amsterdam geworden. Groot, dat wel, maar nog steeds met een bijzonder sfeer. En die plek natuurlijk, die blijft top voor het meepikken van de voorjaarszon. Vanaf nu hier weer elke dinsdagochtend koffie en snel eens terugkomen om de keuken te proberen.