Parel

De meeste mooie steden liggen aan het water, maar zo verweven als Cadiz is met de zee is uniek. Aan drie kanten omsloten door de Atlantic ruik je de zee tot in de smalle straatjes van het oeroude centrum. Het is een zegen dat de stad ver van een internationale luchthaven ligt, dat houdt veel toeristen weg. In 1999 was Cadiz de eerste aanlegplaats na de Atlantische oversteek van de Felice. De overvloed aan historie en cultuur voelde toen heel bijzonder. Het zou zomaar tegen kunnen vallen als je zo'n stad opnieuw bezoekt, maar Cadiz is nog steeds de parel zoals ik die in m'n herinnering had.

Lekker plat

De binnenstad van Sevilla is compact, maar toch zijn er veel gave dingen te zien buiten het oude centrum. De meeste toeristen slaan dit over, ver lopen in de zuid Spaanse hitte is natuurlijk niet echt lekker. Fietsen blijkt wel ideaal, Sevilla is net zo plat als Amsterdam. We crossen over de grote bruggen over de hard stromende brede Guadalquivir en nemen een kijkje in de jachthaven waar we ooit eens met de Felice willen liggen. En we hebben mazzel bij ons bezoek aan het Centro Andaluz de Arte Contemporáno. In het oude klooster is een expositie van Ai Weiwei, de Chinese topper. Een deel van zijn 100 miljoen geschilderde porseleinen zonnebloemzaadjes ligt hier op de grond. Minder indrukwekkend dan in de grote turbinehal van het Tate in Londen, maar toch een cadeautje na al die historie van het oude Sevilla.

Het echte Spanje?

De eerste keer dat ik op Mallorca kwam had ik het gevoel dat het daar maar weinig op het echte Spanje leek. Door m'n langere tijd in Malaga in 1983 was dat voor mij het Spanje zoals het hoort te zijn, met flamenco, tapas, stierenvechten, hese temperamentvolle stemmen en bars met rijen flessen Jerez en Fino. De doedelzak en boerse volksdans van Mallorca staan in schril contrast met de gitaar en rauwe zigeunerdans in Andalusia. Maar na zoveel jaar Mallorca was het gevoel daar niet in het echte Spanje te zijn helemaal weg. Hier in Sevilla borrelt dat oude idee weer op. In deze bar waar alles klopt besluiten we toch dat het onzin is om zo te denken. Alles is echt. Salud.

Sevilla, the tourist way

Onze eerste dag Sevilla proppen we helemaal vol met het aflopen van de verplichte nummers. Het blijft indrukwekkend, die Moorse gebouwen, de mega kathedraal, de parken, echt gaaf allemaal.

Silenus

Binnenkort een citytrip naar BCN in de planning? Zet dan even de Restaurant Silenus in je agenda. We vinden het met afstand de leukste tent van de afgelopen dagen. Heerlijk sfeertje, aardige mensen en normaal geprijsd. En ik doe er inspiratie op voor een schilderij, dus wordt vervolgd in een blog over Atelier Dijkzicht. www.restaurantsilenus.com

Garnalen Koning

El Rey del Gamba is een begrip. Het tapa-restaurant ligt aan de oude haven in Barcelonetta, ongeveer in het midden van bovenstaande foto. Ik heb er ontzettend goede herinneringen aan en was nooit in deze stad zonder daar te eten. En wat is er nu zo bijzonder aan deze tent? Geen idee eigenlijk. Er eten veel Spanjaarden maar het is ook een enorme toeristentent, met obers die je van de straat naar binnen trekken en grote foto's van de gerechten voor de dombo's die geen benul van tapa's hebben. En het is groot, de zaak beslaat maar liefst drie panden en een paar gebouwen verderop zit nog een filiaal. Allemaal met hetzelfde lelijke logo in rode letters en met dezelfde tl-verlichting en plastic stoelen. Sweet memories gaan verder dan hip of design...

Weinig kunst

We knopen een paar dagen Barcelona aan onze Mallorca trip. De stad ligt er weer prachtig bij en er zijn een paar indrukwekkende gebouwen bijgekomen sinds ons laatste bezoek hier. Maar druk is het wel. Massa's toeristen overal, met rugzak en plattegrond, zoals we ze voor ons huis in Amsterdam bij hordes zien lopen, op zoek naar Hermitage of Rembrandthuis. We voelen ons een van die horde, en dat zijn we ook als we tot vier maal aansluiten in de rij voor het Picasso museum. We willen hier echt graag naar binnen maar uren wachten in een smalle steeg hebben we er echt niet voor over.
Dus op naar het MACBA, het museum voor moderne kunst. Misschien zijn we nu verwend door het nieuwe Stedelijk, maar we vinden het hier erg tegenvallen. Het is een mooi gebouw maar er hangt weinig bijzonders. Niks eigenlijk, en zo erg kritisch zijn we toch ook niet.
We kunnen nog naar het Miro museum maar daar zien we op Mallorca al zoveel van dat we besluiten de kunst deze dagen te laten voor wat het is en ons te richten op de horeca.

Huh?

Max blijft elke dag foto's mailen vanuit Miami. Hij heeft het heerlijk daar zo te zien. Maar geen idee hoe het komt dat hij zich ineens een filmster is gaan voelen.

Auto van de dag

Max zit is twee weken met z'n opa en oma naar Miami. Dit is al de derde keer dat hij zo'n trip naar zijn oom daar maakt. Vreemd genoeg merken we voor vertrek dat hij het spannender vindt dan de keren daarvoor. Hij denkt meer na over dingen nu hij ouder is. "Tja mam, het kan natuurlijk wel dat het vliegtuig naar beneden valt..."
Dat gebeurt gelukkig niet en Max heeft een toptijd daar, en door zijn veelvuldig iPhone gebruik zien we foto's van bijna elke duik in het zwembad en chat hij midden in de nacht als hij niet kan slapen door het tijdverschil. Nieuw is zijn belangstelling voor auto's. Elke dag stuurt hij een foto van zijn Auto van de Dag, en dat is nooit een Golf.

On my way home

Maat

Vorig jaar was Jeroen er een keer niet bij en dat beviel slecht. Gelukkig is deze duizendpoot dit jaar weer aan boord, en dat is niet alleen omdat hij de boordvoorraad zo prettig op peil houdt...

Cat is niks

Maar 17 ATP boten dit jaar, dus een uitgedunde crew en een kleiner drijvend kantoor. Ik ben al geen fan van catamarans, maar deze 36 voeter is echt te lelijk voor woorden en vaart voor geen meter. Maar zelfs als je met zoiets lelijks in dat mooie blauwe water ligt, dan verdwijnt toch de neiging om met dit jaarlijkse ritueel in de Carieb te stoppen.

Daar gaan we weer

De 20ste keer op rij, zonder ooit een jaar overslaan. Stoppen kan altijd nog...

Nada hightlights

Chillen noemt Max het. Gewoon een beetje ergens hangen, dat moet dat ongeveer zijn. Onze vijf dagen in The City volgen we zijn voorbeeld en doen we helemaal niks aan de highlights van New York. Chillen bevalt helemaal prima. De favoriete plekken deze keer zijn Cafe Tabac, de bar van ons hotel en Building on Bond. We could live here...

Ex rafelrand

Geen toeristengids laat het Meat Packing District meer onvermeld en een rafelrand kan je het gebied langs de Hudson niet meer noemen. Zo'n tien jaar geleden kwamen hier de eerste galeries en toen ik   hier zeven jaar geleden met Lillian liep zaten de hippere winkels al op de beste plekken. Nu wordt de populariteit van de wijk uitgemolken en zullen de echte trendsetters al wel op zoek zijn naar een nieuwe rafelrand in New York. Maar het blijft gaaf hier en bij ons volgende bezoek is op de plek van deze bouwput vast het gebouw op het billboard op de rechterfoto klaar en doen we hier een bakkie tussen ruw baksteen, staal en glas.

Eye opener, maar niks moderns aan

Natuurlijk shoppen we ook tijdens onze New York bezoekjes, maar het bekijken van moderne kunst vult altijd een veel groter deel van het programma. De Koning, Rothko, Pollock en Basquiat, daar krijgen we nooit genoeg van. Na de oorlog kwam vernieuwing niet meer uit Parijs maar uit Manhattan  En werk uit die periode vinden we al jaren het meest aansprekend. Naar oude meesters kijken we eigenlijk nauwelijks, maar door Johans schilderlessen en het steeds vaker lezen van kunstboeken kijken we inmiddels toch ook iets anders tegen Rembrandt en Vermeer aan dan 10 jaar geleden.
Door de tip van Jan Willem gaan we toch naar binnen bij het statige gebouw van de Frick Collection. Allemaal oude meuk hier, in de prachtige setting van het huis van een steenrijke industrieel uit de 19e eeuw. Maar we raken veel meer onder de indruk van de werken die hier hangen dan gedacht. Oud is misschien niks om in je kamer te hangen, maar de toppers van de Hollandse meesters die we hier zien zijn toch echt fantastisch. Een eye opener, dit bezoek, en we nemen ons voor om in Amsterdam ook meer te kijken naar die Gouden Eeuwers.
www.frick.org

Ace Hotel

Plan je nog een bezoekje aan New York binnenkort? En spreekt urban design met een retro sausje je aan? Boek dan een van die ruime kamers in het Ace Hotel. We zijn echt helemaal happy met onze keus. In de grote kamer staat niet alleen een lekker bankje maar ook een platenspeler met elpee's en een gitaar. Het blijkt dat ik de akkoorden van "All night angels watching over you" vergeten ben, maar de sfeer klopt in ieder geval. In de lobby verzamelt hip en trendy New York zich in de avonden, het restaurant bij het hotel is echt iets anders dan het gemiddelde hotelrestaurant en bij je ontbijt haal je een met liefde gebrouwen bakkie bij de buren, Stumptown Coffee Roasters. 

Met de ligging bij Broadway en de 29ste straat is ook niks mis.  

Het Ace hotel is een groot en oud hotel dat onlangs gerenoveerd is, waarbij veel oude details weer naar boven zijn gehaald. Hard to beat wat ons betreft, in deze sfeer ben je ook op je kamer helemaal in downtown New York.

Just another island

Deze keer komt de jaarlijkse klus naar de Spring Regatta in de Virgin Islands eigenlijk minder lekker uit. Ik zou liever naar Mallorca gaan, waar nu zoveel te doen is. Maar als je dan eenmaal voor anker ligt bij de Bitter End Yacht Club dan denk je toch dat het klussen op het andere eiland best even kan wachten.

19e keer!

Niet normaal toch, dat ik hier nu al voor de 19e keer op het eiland ben voor de jaarlijkse Heineken Regatta?! Sint Maarten is als thuiskomen en 10 dagen zon en blauw water aan het eind van een koude Nederlandse winter is zo prettig dat ik me niet aan mijn belofte ga houden om op mijn 50ste met deze jaarlijkse klus te gaan stoppen.

Lanzarote = Lava

Zes uur opstaan om voor zonsopgang op de rand van de kraterrand te staan. Samen met de zeilers, die deze stevige hike naar de vulkaan regelmatig doen als training. Ik loop normaal niet langzaam, maar moet stevig doorstappen om het tempo van deze ultra sportmannen bij te houden. Het uizticht is super, maar het maakt het wel heel duidelijk dat Lanzarote weinig meer is dan een paar hopen zwarte lava.