Geen Ane Brun

De Noorse Ane Brun in het Concertgebouw, met een hele rits violen achter zich, dat belooft wat. Maar Ane is ziek en zit dus gewoon in Noorwegen. Als snel in elkaar geknutseld alternatief  begeleid hetzelfde orkest vanavond Ruben Hein, Wouter Hamel en Kris Berry. Voor ons en de 10 cultuur minnende vrienden van Gerdrik en Marco geen reden om af te zeggen.
Ruben Hein bijt de spits af en die doet het geweldig. Het orkest en zijn stem komen door de unieke akoestiek echt goed uit de verf. Daarna komt Kris Berry in een sprookjesjurk de trap af. Leuke verschijning, maar wij worden niet heel enthousiast van haar geluid. En dat ze zulke onzin uitkraamt tussen de nummers door maakt het er niet beter op. Wouter Hamel maakt alles weer goed, dat is een rasartiest die zich in deze omgeving blijkbaar totaal op z'n gemak voelt.
Door de combinatie van deze drie kwamen Ruben, Kris en Wouter niet optimaal uit de verf. Als we moesten kiezen zouden we voor een lange avond met Ruben Hein gaan. De winst van vanavond zit 'm vooral in ons besluit om vaker naar dit prachtige Concertgebouw te gaan.

Sting in Ziggo Dome

De oude nummers van Sting komen goed uit de verf in het splinternieuwe Ziggo Dome. Relaxte zaal met prima geluid, daar willen we vaker heen.

Jonathan Jerimiah & Ruben Hein

Kerstcircussen en musicals laten we graag aan ons voorbijgaan. Maar als Jonathan Jeremiah bij bijna buurman Carré op het podium staat zijn we er natuurlijk bij, samen met Kris, El en Nico, die in de afgelopen weken nog snel even de songteksten hebben ingestudeerd. Het Metropole Orkest dendert door alsof er geen heftige bezuinigingen boven hun hoofd hangen en Jeremiah is geweldig. Maar de verrassing van de avond zit in het voorprogramma. Van Ruben Hein hadden we nog nooit gehoord. Deze piano spelende singer-songwriter lijkt er zelf helemaal van ondersteboven dat hij in Carré staat en een voltallig orkest als begeleiding heeft. Hij windt het publiek om zijn vingers met zijn lekkere geluid en de relaxte nummers. Direct bij thuiskomst downloaden we zijn CD Loose Fit, een aanrader voor als straks de open haard weer aan gaat.

Jonathan Jeremiah

Toe aan nieuwe vakantiemuziek? Download dan A Solitary Man, het debuutalbum van de Londense singer-songwriter Jonathan Jeremiah. Zes jaar lang werkte hij aan deze CD, die hij in eigen beheer opnam met begeleiding van een orkest waardoor de opnamekosten nogal uit de hand liepen. Illegaal downloaden is natuurlijk nooit goed te praten, maar bij deze plaat voelt dat echt niet goed, dus laten we Apple er voor de verandering ook wat aan verdienen. Het album staat nu een week op onze iPod en Lillian draait weinig anders meer. Liedje, gitaar en wat viool op de achtergrond, dat is het eigenlijk, maar de stem van Jeremiah maakt het een echt bijzonder mooie plaat. 11 nummers voor maar €6,99, dus deze keer ook voor itimi niet te vinden op mijn ftp-server.

Jazz?

Onbegrijpelijk dat we hier niet eerder naartoe zijn geweest. Het North Sea Jazz Festival in Rotterdam blijkt mega goed georganiseerd en daardoor erg relaxt. Nergens wachten voor je biertje, niet in een lange rij voor het eten en steeds voldoende ruimte in de voorste gelederen bij de podia. En het draait hier niet alleen om jazz. Seal is de topper wat ons betreft. Thanks N&K voor de gave avond!

Beste slotfeest ooit: Wyclef Jean

Opvoeden

Max z'n Engels gaat met stappen vooruit sinds hij dat op school als nieuw vak heeft. Je merkt het vooral dat hij beter meezingt met de radio of zijn iPod. Zong hij eerst vol overtuiging Piet It mee met Michael Jackson, nu is dat gewoon Beat it geworden. Langere zinnen gaan ook beter. De nieuwe hit van Enrique Iglesias is momenteel favoriet. And tonight I'm fucking you. Ohohooo, yes tonight I'm fucking you. Max zingt het foutloos. Het zit de hele dag in zijn hoofd. Of hij helemaal begrijpt wat hij zingt vragen we ons maar niet af. En we besluiten niet opvoedkundig in te grijpen.

Tomatito

Als de drie zangers van Tomatito gecast zouden zijn voor een zigeunerfilm zoude de types te vet aangezet zijn. Maar deze zijn echt. De dikke met lange paardenstaart en foute sik, de lange dunne met enorm vet haar tot op z'n kont en de mafioso in keurig pak, ze pakken een bomvol Paradiso binnen een paar minuten helemaal in. Wat een top groep is dit! Gitarist Tomatito is een virtuoos, maar zijn entourage maakt het pas echt bijzonder. Flamenco is bijna nooit saai, maar deze gasten maken er echt een zinderend spannende muziek-explosie van. Ook zin in kippenvel? Door overweldigende belangstelling is er morgen (vrijdag) een extra concert. Go!

Commitment

Weinig vernieuwend maar wel ouderwets lekker, de nieuwste CD van Seal, Commitment. Slow en soft, daar blijft hij toch het beste in en deze plaat staat gelukkig weer vol met dat werk. Net uit, nog maar paar keer geluisterd en het klinkt alsof het album al jaren op m'n iPod staat. Is dat nou een verdienste of juist niet?

Going Back

Het nieuwe album van Phil Collins is momenteel de best verkochte CD van Nederland. Als fan van van het eerste uur download ik die natuurlijk direct. Zoals de titel al doet vermoeden gaat Collins terug in de tijd. Nogal ver terug. Op Going Back staan 18 covers van bekende Motown nummers. Jaren zestig werk. Geen slecht idee, maar ik had meer van die ouwe drummer verwacht. De nummers lijken erg veel op het origineel en missen een stevige Collins sound. Misschien leuk voor echte Motown liefhebbers, maar hopelijk gaat Phil de volgende keer terug naar de tijd van zijn eerste solo-album Face Value. Dat waren nog eens tijden...

Symphonicities

Allemaal oud werk, op de nieuwe CD van Sting. Zijn bekendste nummers zingt hij nu met strijkers en ander orkestmateriaal als begeleiding. De nummers krijgen nauwelijks de klassieke sfeer die ik verwachtte en zijn stuk voor stuk erg herkenbaar, soms zelfs te weinig anders dan het origineel. Voor Sting fans wel een aanrader, al is het alleen maar voor de prachtige versie van When We Dance, met gevoelige backing vocals van Jo Lawry.

Anouk

Alleen maar teenslippers hier in het Westerpark. Het is even schrikken als Anouk opkomt. Net bevallen en nog niet helemaal in shape, daar windt ze geen doekjes om. Tijdelijk in het lijf van Sugar Lee Hopper maar nog steeds met die mooie kop en, belangrijker natuurlijk, die gave rock-stem. Ze heeft een paar nummers nodig om echt op gang te komen, maar dan wisselen de kippenvel momentjes zich snel af. Eric en Sonja zijn ook om, die kopen morgen de CD lijkt me. De enige echte NL pop-ster wat ons betreft. Gaaf concert, geweldige setting en relaxt publiek.

North Sea Sounds

Alain Clark, Hans Dulfer, Kid Creole en een paar hotte deejays, elke avond dreunt de muziek uit de torenhoge boxen op een paar meter van de kuip van de Felice. Live muziek blijft lekker, en hoe harder hoe beter natuurlijk. Hoewel, als we met de VIP RIB van Brunel pal voor het podium liggen missen we onze oordoppen.

3 x nieuw

Voor bloglezers die hun i-pod bij de tijd willen houden staan er weer drie nieuwe albums klaar die afgelopen week uitkwamen.
Soldier of Love van Sade zal voor bijna iedereen wel lekker klinken. Het is gewoon de good old Sade sound die deze CD geschikt maakt voor de regenachtige dagen van nu. Dikke kussens in de bank, voeten op de poef, en fles rode wijn binnen handbereik. Prima niks-aan-de-hand-muziek zolang de lente nog even op zich laten wachten.
Meer experimenteel is de nieuwe van Massive Attack. Heligoland heet dat album. Je moet er even aan wennen, maar dat gold ook voor hun doorbraak CD Protection, in 1994, en die plaat bleek een blijvertje die we nog steeds veel draaien. Heligoland is iets minder relaxt, en mag gerust keihard gezet worden, het liefst in de auto.
De laatste aanwinst is alleen voor gevorderden. De rare uithalen van Peter Gabriel's stem zullen niet iedereen even logisch in de oren klinken en het totaal ontbreken van drum en elektrische gitaar is nieuw voor deze oude Genesis rocker. Op Scratch my Back zingt Gabriel 12 covers van nummers van o.a. David Bowie, Lou Reed, Randy Newman, Talking Heads en Paul Simon. Soms nauwelijks herkenbaar en begeleid door een symphonie orkest. Bowie's Heroes is de topper.

Elements of Freedom

Hij is al een paar maanden uit, de nieuwe CD van Alicia Keys. Destijds wel even naar geluisterd maar ik vond het allemaal wat overgeproduceerd, wat te gladjes. Die eerste hit van het album was ook matig. Nu gaat de radio echter steeds op hard als Empire State of Mind gedraaid wordt. Nee, het nummer heet niet New York, New York. Haar nieuwste single is ook top. Try sleeping with a broken heart heet die. Nog steeds gladjes, maar wat maakt dat uit met zo'n stem als die van Alicia. Dus nu staat deze CD toch op de iPod, en in de most played list 2010.

Carice gemist?

Wij krijgen niks mee van de tv-actie voor Haïti, maar als ik geweten had dat Carice live een duet zou gaan zingen met Kane had ik zeker m'n kunstklasje afgezegd om ons voor de buis te nestelen. Carice ook gemist op die avond? Hier de herkansing.

David Gray met Annie

Draw the Line heet het nieuwe album van David Gray. Muziek met ingetogen sentiment in het singer-songwriter genre. De stem van Gray doet wat aan een Engelse Bob Dylan denken. Waarschijnlijk had ik het album nooit gedownload als ik niet wist dat hij het slotnummer Full Stream samen zingt met m'n muzikale muze Annie Lennox. Het resultaat is een prachtnummer, en daar krijg je de rest van het album gewoon bij.

Laura Jansen

Het nummer Use Somebody van Kings of Leon is dankbaar materiaal voor covers. De versie die je nu regelmatig op de radio hoort bracht me via google bij Laura Jansen. Haar CD Bells blijkt de moeite waard. Zachte stem, softe piano, lekkere nummers. Echt decemberwerk. Klik hier voor YouTube video van Laura achter haar piano.

If on a winter's night

Met de warmste novembermaand ooit zitten we voorlopig nog niet in de wintersfeer die Sting voor ogen heeft bij zijn nieuwste CD. Maar met heftige regen tegen ons raam is dit album ook al lekker genoeg, al is het wel even wennen.
Geld verdienen hoeft voor Sting niet meer, dus kan hij een niet-commerciële plaat maken met songs die lang niet iedereen mooi vindt.
Op If on a Winter's Night hoor je veel viool, wat oude fluiten en iets gitaarachtigs met een middeleeuws tintje. Het is een mix van pop en folk met Keltische invloeden. De ingetogen nummers komen het beste tot z'n recht met dikke wollen trui aan voor een knetterend haardvuur dus hopen we op een ouderwets koude december.

This is it

Naar de film op zaterdagmidag en toch geen kinderfilm? Dat kan; Max wil net zo graag naar de Michael Jackson film als wij, al is het even wennen om met een bak pop-corn de zaal in te lopen.
Joop heeft ons enthousiast gemaakt voor deze muziekfilm en als zelfs ex-punker Mijke de film gaaf vond moet het wel wat zijn.
Michael's aanloop naar zijn concertreeks in Londen wordt lekker Amerikaans in beeld gebracht. Met veel I love you's zien we vooral Jackson's mooie kanten. Nogal overdreven voor ons nuchtere Nederlanders, maar hier draait het natuurlijk niet om. This is it gaat over de muziek, en dat komt waanzinnig goed over door de vol open staande woofers van Tuschinski. Michael heeft die muziek in z'n lijf zitten, dat brengt de film mooi naar voren. Elke toon is overdacht, elk loopje is uitgemeten en elke hik in het tempo heeft een reden. Gaaf om te zien hoe hij alles tot in detail controleert. Maar Jackson blijft een wierdo. Misschien dat ik me gedurende de film daarom meer concentreer op het blonde meisje met de gitaar. Haar spetterende solo's zouden een hoogtepunt zijn voor zijn concerten. Wat een sound!
Thuis gaat direct de History CD weer op. Max zingt alle nummers fonetisch mee en grijpt bij het dansen elke twee minuten naar z'n kruis. 'Men in de miwwuh...'
Trailer.