Lillian wilde het eigenlijk al eerder: het maken van een oversteek. Niks Transatlantisch natuurlijk, maar de Noordzee over naar Engeland. Onze eerste twee zeilvakanties samen heb ik het bewust niet gewild omdat ik ervan overtuigd ben dat je meer lol beleefd in zeilen als je het stapsgewijs opbouwt. Ik ken genoeg gevallen waarbij de vrouw na één dramatische stormervaringen voortaan met bibberende knieën aan boord stapt, en dat willen wij voorkomen. Inmiddels zijn we een goed team met z'n drieën en gooien we los voor een lange dagtrip richting Engelse kust. Met tegenwind schiet het niet echt op. Tonnen zout water komen over het dek. Zeeziekte dreigt, maar het blijft bij een paar keer heftig gapen van Lil en Max. Het is een gaaf moment als we uiteindelijk de witte krijtrotsen van de overkant zien. Dat de motor er op dat moment mee dreigt te kappen is wat minder mooi. Al stotterend motoren we door de havenpieren en de diesel geeft pas echt de geest als we de eerste landvast overgooien. Lillian is mega blij met haar prestatie als zeezeiler.
