Meerdere keren per dag waarschuw ik Lillian en Max ervoor dat ze geen lijnen in het water moeten laten hangen. Voor je het weet draait een landvast of schoot in de schroef en dat geeft een hoop gedoe.Als we na 8 dagen Londen afscheid nemen van onze topplek in St Katharine's Dock vaar ik behendig achteruit de box uit en manoeuvreer soepel door het smalle geultje naar de sluis. Ineens stopt de motor. KUT roep ik, veel te hard. Ik weet direct wat er aan de hand is: er zit een lijn in de schroef en de motor krijg ik dus niet meer zomaar aan. We drijven naar een steiger en vele handige handen zorgen voor een zachte landing. Het stomste is dat ik zelf de lijn slordig heb los gegooid! Mijn onervaren bemanning treft geen enkele blaam.
Er is geen andere oplossing dan een duik onder de boot. Geen pretje in dit vieze water, zeker niet voor iemand die in het heldere zwembadwater in Mallorca al nauwelijks voor z'n plezier een duik neemt.
Door de donkere drek zie ik bijna niets en in gedachte geef ik al de 350 pond die een duikteam kost uit. Toch lukt het de tros uit de schroefbladen te krijgen en met de laatste schutting kunnen we nog net de sluis in. Een knullig afscheid van Londen...
