De woensdagavonden in het atelier van Mookje mogen dan voor een buitenstaander nog geen zichtbaar resultaat hebben opgeleverd, het zijn wel zeer inspirerende sessies. Met de vier mede-cursisten vormen we een goed clubje. De avonden beginnen met een bakkie en het bespreken van een bestaand schilderij, meestal iets bekends. Daardoor kijk ik nu al totaal anders naar dingen dan voor de cursus begon. Daarna gaat de wijn open en krijgen de vier anderen een opdracht, waarmee ze redelijk zelfstandig aan de gang gaan, omdat ze al een aantal jaar cursist zijn bij Mookje. Als nieuwe instromer krijg ik een privéles om mijn onmiskenbare achterstand in te lopen. Steevast is de opdracht dat wat ik maak nergens op mag lijken. Dat is natuurlijk heerlijk, al is het verbazend hoeveel er nog niet kan kloppen aan iets wat niets voor mag stellen. Elke streep die Mookje toevoegt aan m'n volle vel maakt het beter. Ik zie het verschil, maar weet nog niet waar het aan ligt dat de ene klieder klopt en de andere helemaal misplaatst lijkt. ( Moet ik nog uitleggen dat middelste ezel van mij is?)
