We komen er niet onderuit: Max gaat op een sport. Ik heb nog de illusie zijn keuze enigszins te kunnen sturen. Liefst iets zonder een zaterdagcompetitie en graag iets waar we op de fiets naar toe kunnen. Via zijn school volgt Max verschillende introductie-lessen. Schermen en atletiek zijn al afgevallen. Ik heb mijn hoop op judo, hier vlakbij in een zaaltje en maar af en toe een zaterdagwedstrijd. Het helpt dat zijn schoolmaat Sam er al op zit. Echt enthousiast kwam Max toch niet van die les terug.Vanmiddag staat voetballen op het programma. Ik houd m'n hart vast want hij heeft het er al dagen over. Het weer zit mee: het stormt en regen valt met bakken uit de lucht. Lillian trotseert de ellende en hijst hem bij een veldje in het Amsterdamse Bos in een geel-rood gestreept voetbal-shirt. Hij glundert al voordat hij een bal gezien heeft. Voor volwassenen zou een wedstrijd onder deze omstandigheden zeker zijn afgelast. De jeugdtrainer stuurt de kids echter gewetenloos het modderveld op. In een minuut is iedereen doorweekt, maar Max straalt. Als een blind paard achter die bal aan, helemaal happy. Als hij druipend weer thuis komt zie ik direct het onvermijdelijke van de zaak: we gaan Max inschrijven bij Voetbalvereniging St. Martinus.
