Ik had mezelf nog zo voorgenomen om het niet zo ver te laten komen. Van teveel mensen weet ik dat de lol voorgoed van het zeilen af is door één vervelende ervaring op een ruige zee. Als daardoor angst voor de zee ontstaat is het nooit meer relaxt om het water op te gaan. Maar we zijn nu al zo lekker opgeschoten dat we de gang er in willen houden. Ondanks windkracht zes recht op de kop gaan we toch Duinkerken uit. Als enige boot. Omdat Max nog niet aan boord is kunnen we wel wat extra's hebben. Het is wild buiten. De Felice duikt om de paar golven dwars door een roller heen. Echt leuk is het niet maar het gaat prima. Voorbij Calais neemt de wind toe. Dat was niet voorspeld. De golven worden hoger en we raken doorweekt. Met rode ogen van het zout is het lastig te zien hoe de ketsers van golven op ons af komen. Ik probeer de boot er soepel overheen te krijgen maar af en toe komt er een massieve roller over dek. Geen spetters, maar solid groen water. Ook binnen houden we het niet droog. Bij Cap Griz Nez is het patroon in de golven helemaal zoek. Door de heftige getijdenstroom staat hier een beroerd stuk zee. We maken maar twee knoop voortgang en de dreigende kaap kruipt voorbij. Wat een ellende. Ik heb toch veel gevaren maar zulke rotgolven kwam ik nog niet vaak tegen. Na 10 uur knokken komt Boulogne in zicht. We kunnen de steiger wel zoenen.
Het mooie van deze heftige dag is dat Lillian het niet leuk vond maar ook geen moment bang is geweest. Ze is verbaast dat de boot zoveel kan hebben en heeft meer vertrouwen in Felice dan daarvoor. Pure winst dus, zo'n ruige rit.
