Max fiets de hele dag voorop. Wij vinden die heuvels best heftig en grijpen elke groep wilde paarden die we tegenkomen aan om een stop in te lassen. Na een paar uur doortrappen begint de zadelpijn op te spelen, maar niet bij Max. Als ik bij een stevige helling amechtig naar m'n lichtste versnelling zoek en overweeg een stukje te gaan lopen speert hij ervan door. 'Kom op Sjors, di's niks man, dit noem ik een mollenhoop'. Pffff...
