Al twee dagen ligt de Oeverloos op z'n vertrouwde plek. Op het verse beton ligt een chaotische hoop losse planken. Ik zie het helemaal niet zitten dat we ooit weer een stevige vlondervloer met dit wrakhout kunnen fabriceren. Maar Marco brengt redding. Hij stapt met z'n gereedschapskist aan boord en puzzelt en zaagt alsof hij nooit iets anders doet. Er waren momenten dat ik erg twijfelde aan de goede afloop van ons restauratie-project, maar nu is good old Oeverloos toch echt helemaal klaar voor een champagne-vaart. Marco, bedankt.
