Urgencias

Als alles goed gaat staat de trap zoals op de foto links. De emmer met verf hangt handig binnen bereik en als je even boven staat wen je snel aan de hoogte en werk je heel relaxt. De foto rechts geeft wel aan dat het niet altijd goed gaat. Lillian staat bovenaan de lange ladder als het ding ineens iets wegzakt. Ik zie Lil gaan en sta verstijft van schrik. Ze glijdt met een been door de sporten van de ladder en als in slow-motion stort ze met verfemmer en al op de harde tegels. Ze ligt bovenop de ladder, behalve dat ene been, dat zit klem tussen tegels en een trede, met haar gewicht er bovenop. Ik haal voorzichtig het been er onderuit. Het zit in zo'n rare kronkel dat het wel gebroken moet zijn. En het bloed flink, een dikke straal komt onder haar broekpijp vandaan. Normaal ga ik al onderuit bij het zien van een druppel bloed, maar nu is daadkracht geboden. Lillian kalmeert mij in plaats van andersom en ze probeert op te staan. Er lijkt toch niks gebroken. Wel een diepe snee in haar scheenbeen. We binden de wond af met een natte theedoek en gaan naar de urgencias. Gelukkig weet ik waar die eerste hulp zit, door m'n vele bezoekjes daar met tante Janny dit voorjaar. De wond wordt onder verdoving gehecht en ze geven een tetanusprik. Het bot is wat beschadigd dus moet ze twee dagen het been omhoog houden. Lillian houdt zich kranig. Kris en Nic komen polshoogte nemen, erg lief van ze.
Het had veel vervelender af kunnen lopen. We bekomen van de schrik op het plein, waar we drie uur in Cafe Central blijven hangen. Even niet meer klussen vanmiddag.