De lustrum editie van de ATP-Nautique Cup. Na 4 jaar Athene wordt de wedstrijd dit jaar verzeild in Kroatie. Ik heb er niet veel zin in, niet alleen omdat ik van m'n trip naar Kroatie in mei dit jaar een rotbeeld van dat land heb overgehouden, maar meer omdat al m'n vrienden ditzelfde weekend in Soller zitten om de 40ste verjaardag van Kris te vieren. Lillian vertegenwoordigt me daar, dat is op zich al heel bijzonder eigenlijk. Dertien identieke Bavaria's zeilen in 3 dagen een reeks westrijden waarbij de strijd steeds fanatieker wordt. Veel teams ken ik van voorgaande edities of van de Heineken Regatta. Het weer zit mee, met veel zon en voldoende wind. En de avondprogramma's kloppen 100%, zoals je dat van ATP mag verwachten. Met Miranda en Annemieke vormen we een perfect ingewerkt team en onderling hebben we lol genoeg. We weten inmiddels een goede vorm te vinden om gezellig te doen met de teams maar er niet zo close mee te worden dat je een van de club wordt. Toch zie ik de meiden een keer op de tafel dansen tussen de teams. Gelukkig gaat de karaoke microfoon aan ze voorbij.
Na een week Fried Octopus stap ik weer in de Kroatian Airlines kist met een veel minder negatief beeld van het land dan een half jaar geleden.
