Drie september na een onnodig lange zomerstop weer begonnen te lopen. Twee rondjes Vondelpark resulteerde in drie dagen spierpijn. Dus nu geen toptijd als doel bij de 16,2 kilometer van de Dam tot Damloop. Onder de 1.30 en zonder blessures uitlopen, dat is het doel.Veel afhakers deze loop, zelfs haas Joop zeilt rustig op het IJsselmeer als Eric en ik in de startblokken staan, tussen 30.000 andere oranje shirts. Lillian en Max staan bij de start waardoor ik vergeet mijn stopwatch in te drukken. Dom, maar ik loop gewoon lekker, toch tegen het maximale aan, ik kan moeilijk echt verstandig lopen. De eerste 5 kilometer houd ik Eric bij.
Dan versnelt hij en raakt snel uit m'n zicht. Omdat dit jaar iedereen hetzelfde shirt aan heeft is het niet te doen om je haas te herkennen. De hitte valt mee, van de beloofde 25 graden heb ik geen last, volgens mij is het door een waterig zonnetje ook minder heet. De sprint op de laatste meters zit er niet meer in, ik heb helemaal niets meer over als de finish in zicht is. Eric staat al met z'n medaille op me te wachten. Zijn tijd is 1.21.04. Dat minuutje teveel zit hem niet lekker maar hij verbetert zijn tijd van vorig jaar. Met een tijd van 1.23.13 ben ik dik tevreden. 6 minuten langzamer dan 2004, dat wel. Toch mag ik van mezelf nieuwe loopschoenen kopen, de beloning voor uitlopen. Deze gympen zijn ook al meegeweest met de NY marathon in 2004, dus tijd om naar Run2Day te spinten. Eenmaal thuis sta ik zonder sleutel aan de Amstel. Lillian zou thuis zijn dacht ik. Net als ik een biertje wil gaan drinken bij Cafe De Magere Brug komt ze met Max aan fietsen. Ze waren met de bus naar Zaandam gegaan om de finish te zien. Lief he? Mij zagen ze wel maar ik heb hen gemist. Pech. Uiteindelijk krijg ik dus pas thuis m'n zonnebloem.
