Tien jaar geleden, toen we ons huisje in Soller kochten, was Puerto de Soller een ingedutte boel. Jaren 70 hotels met dito toeristen bepaalden het beeld. Met een Terlenka broek kwam je er nog goed weg, en als 70 jarige kon je je er nog een jonkie voelen.Maar ook op dit afgelegen deel van het eiland staat de tijd niet stil. Vorig jaar is begonnen met de sloop van veel lelijke gebouwen en nu is er elke keer dat we er komen weer een nieuw hip tentje geopend. De Terlenka broek maakt plaats voor de witte enkelbroek met teenslippers en op de nieuwste terrasjes zijn nauwelijks meer bejaarden te zien. We lunchen in So Caprichos, met geweldig uitzicht op de haven op een plek waar je eerst tegen een oude schuur aan keek. In de tijd dat we daar zitten te genieten zien we een 25 meter lang megajacht aanleggen op de plek waar vorig jaar nog vissersboten lagen en rijden er drie (!) Hummers langs het terrras. Viva de vooruitgang.
