Een van de voordelen van Mallorca is dat het maar twee uur vliegen is. Maar als alle vluchten zo zouden lopen als vandaag dan zouden we net zo goed een weekendhuisje in Sydney kunnen kopen.Rechtstreekse vluchten naar Palma zijn er niet deze winter, dus vliegen we met Iberia via Madrid. Vertrek uit Palma is een uur te laat maar who cares als je drie uur overstaptijd hebt. We shoppen relaxt op de moderne airport van Madrid totdat er een vertragingsbericht van 4(!) uur voor onze vlucht verschijnt. We settelen ons op een lekker bankje in een bar en wachten af. Max loopt elk kwartier even in z'n eentje naar de winkel met Real Madrid merchandise en vermaakt zich prima. Vier uur later is er bij de gate nog niets te zien. Na drie gate wisselingen worden de passagiers baldadig. Om 24.00 uur heb ik er geen geloof meer in dat er nog een vlucht gaat vertrekken maar toch wordt de vertrektijd nog elke 10 minuten aangepast. Van Iberia personeel geen spoor. En dan staat er 18.36 als boardingtime op het bord. Dat moet dus de volgende dag zijn. Een verhitte vrouw trekt baldadig de telefoon uit de balie en dan gaan 300 man richting uitgang. Nergens iemand van Iberia te bekennen. In een andere terminal blijkt nog 1 balie open. Om 03.00 uur krijgen wij de allerlaatste kamer in het airporthotel, zo'n 150 mensen moeten pitten in een stalen stoeltje. Voor de volgende dag hebben we een standby ticket. Wederom chaos bij de gate. Agressie borrelt boven. Ik dring minder beleefd dan normaal en uiteindelijk wordt onze naam omgeroepen van de standby-lijst. Ruim 30 uur na vertrek uit Soller stappen we helemaal gesloopt nummer 77 weer binnen.
