Bij de aankondiging en opening van For the Love of God, de expositie van controversieel kunstenaar Damien Hirst, beheerste zijn glitterschedel dagenlang de kranten. Pagina groot vaak, er bleef maar over geschreven worden. Swarovski kitsch, fabelachtig kunstwerk, discobal van 73 miljoen of icoon van de 21ste eeuw, wat is het nou?Dus op naar het Rijks.
Door een smal zwart gangetje loop je een zwarte ruimte in waar je geen hand voor ogen ziet. In het midden staat een glazen kubus met de fonkelende schedel, prachtig uitgelicht met goed gemikt halogeen. Jee, dit is 'm nou. Kleiner dan je denkt, maar hij lijkt van binnenuit te stralen. Met meer kleur dan op de foto's. De 8.601 diamanten glinsteren erop los in oranje, blauw, groen en paars.
Bijzonder is het wel, het voelt goed om dit ding even zien. Niet omdat het zo mooi is of omdat het het duurste kunstwerk ooit is, maar omdat de schedel van Hirst waarschijnlijk meer is dan een hype. Amsterdam heeft de wereldprimeur, daarna gaat het ding in een tournee nog de hele wereld over. Het zou me niets verbazen als de schedel over 100 jaar als een mijlpaal in de moderne kunst wordt beschouwd, en dan kan je hem maar beter even van dichtbij hebben bekeken.
