Nog steeds trekt mijn hippe fiets bewonderende blikken. Het is een mooi ding en ik kan er inmiddels redelijk mee overweg. Naast twee valpartijen (zie 21-12-06 en 19-01-07) heb ik vele near misses achter de rug. Als Max achterop zit laat ik hem uit voorzorg afstappen voor een stijle brug want anders stijgeren we. Bij plotseling remmen weet ik nu hoe ik mijn gewicht moet verdelen om de fiets rechtop te houden. En scherpe bochten maak ik niet meer, daarvan klapt de Giant te snel dubbel.Vandaag sta ik bij m'n Surinaamse fietsenmaker John om een lekke band te laten plakken.
'Jij bent geen fietsenmaker', zegt hij na zwijgend mijn frame te hebben bestudeerd.
'Klopt, daarom breng ik de lekke band ook hier.'
'Die band ga ik plakken man, maar je voorwiel, hoe kan je hiermee fietsen man?'
Ik meld nauwelijks problemen te ondervinden maar moet wel toegeven dat ik de fiets destijds eigenhandig in elkaar heb gezet.
'Is niet helemaal goed gegaan man' is zijn conclusie.
Al twee jaar tour ik door de stad met een verkeerd om gemonteerde voorvork! Hierdoor staat het voorwiel veel te dicht bij het achterwiel. Voordeel is dat de Giant net in ons halletje pastte maar met zo'n smalle wielbasis is de fiets enorm onstabiel.
Thuis haal ik in no-time het frame uit elkaar. Met vijf losse onderdelen en een hand vol schroeven raak ik echter het spoor bijster. Met de gedemonteerde fiets loop ik schoorvoetend weer naar de vakman.
'John, jij bent toch de fietsenmaker?'
'Ja man.'
Ik weet niet wat ik meemaak als ik na een uurtje sleutelen John's fietsenzaak uitrijd met een ruim 25 centimeter langere fiets...
