Je merkt het niet eens als de trein vertrekt, zo stil is de ICE naar Dusseldorf. Met collega Robert loop ik daar een dag over Boot, de grootste bootshow van Europa. De verwachtte crisis-stemming heeft de beurs nog niet bereikt, dat is goed nieuws.Op de terugweg scoren we op Hauptbahnhof een snelle hap bij McDonalds. Als ik het volle dienblad op onze tafel schuif komt er een zwerver aan, die om geld vraagt. Zonder er bij na te denken wuif ik hem weg.
Na een paar patatjes vraagt Robert: 'Vind je dat niet zielig?'
'Uh..., mmm, zielig? Nou ja, misschien wel.'
Ik schrik er eigenlijk van dat ik blijkbaar zo koel iemand afwijs die om iets vraagt. Maar bedelen is hier toch niet echt nodig? Hij koopt er waarschijnlijk drank voor, of hij wil bewust geen uitkering of andere hulp van instanties.
Maar de vraag van Robert zet me wel aan het denken. Hij gaat er blijkbaar anders mee om. Moet ik vaker een zwerver iets toestoppen? Heeft het stadsleven me te ongevoelig gemaakt voor dit soort dingen? Misschien wel...
