De Bannetocht gaat bij ons de boeken in als de Barre Tocht van 2009. We stappen op in Neck en schaatsen aanvankelijk vooral genietend door het prachtige polderlandschap. JW op z'n splinternieuwe Vikings waar hij twee uur voor in de rij heeft gestaan, Cees op z'n hoge Zandstra's met Penny de Jager binnenwerk en Rode Kees met een nieuwe voorraad plaatjes triplex, een betere naam voor de mueslireep van AH. Lillian schaatst met chemische voetwarmpads, een uitvinding die met deze koude snijdende wind de voeten warm moet houden. Na een uur haken we bij Jisp aan bij de uitgezette tocht van 30 kilometer. Vooral met wind mee is het geweldig. Ongelofelijk hoeveel sloten hier zijn. Het is meer water (ijs) dan land. Veel weilanden zijn omgevormd tot ruiger natuurlandschap, prachtig.
Na drie uur bikkelen komt de tegenwind hard aan. Bij JW komt de damp uit z'n jas, hij werkt zich enorm in het zweet. Lillian krijgt het ook zwaar. Pap in de benen. Aan het eind van de Bannetocht kijgen we een verkeerd routeadvies en bij gebrek aan steenmannetjes en kaart schaatsten we met een enorme omweg terug naar Neck. Door de wind staan we bijna stil. De twee Kezen schaatsen stug door. JW heeft het zwaar en laat een gat vallen. Lillian accepteert een sleepje van mij en zo sleuren we ons clubje naar het laatste stukje Ringvaart, waar de wind weer mee staat en de Glühwein ons nieuwe kracht geeft voor eindsprint naar Neck. Dik 50 kilometer achter de kiezen. Dat was niet de bedoeling maar achteraf voelt het natuurlijk helemaal goed.
