Max zet z'n schoen met daarnaast een bakje water voor het paard. Hij doet wat stoer en zingt zijn liedje expres verkeerd en oneerbiedig. Bij het tandenpoetsen vraagt hij of de Pieten door de schoorsteen komen of dat ze een loper van elk huis hebben. Of dat wij soms kadootjes in zijn schoen stoppen. Twee weken geleden konden we het niet-bestaan van Sinterklaas nog niet aan z'n verstand brengen. Toch lijkt toen twijfel te zijn gezaaid. Om zijn vraag van nu kunnen we niet heen. Tja Max, wij doen kado's in je schoen en Sinterklaas heeft weliswaar vroeger wel bestaan maar nu wordt het door volwassenen nagespeeld.
"Nou, dan vind ik er niks meer aan. Stom! Dus jullie kopen zelf kado's. Dat gaat dus gewoon van jullie eigen geld af. Belachelijk!"
Lillian probeert het leed te verzachten door de vergelijking met de paashaas, die voor hem nooit heeft bestaan maar toch zoekt hij elk jaar fanatiek naar paaseieren.
"Ja, maar dat is heel anders. Wat kost nou een paasei..."
