Waar ze allemaal vandaan komen leg ik later wel eens uit. Feit is dat onze wandelclub vandaag uit 21 Nederlanders bestaat. We nemen de lage route naar Cala Deia. Voor iedereen behalve Kris en Nic is de kusttrip nieuw. Mijn veronderstelling dat een lage route ook een makkelijke zal zijn blijkt al na de eerste meters niet op te gaan. Felice (4) werkt zich wondersnel uit de diepe sloot, maar Ma (70) vertrouwt alleen de stabiele hand van Kristien om haar door deze hindernis te loodsen. Daarna begint het steile werk pas echt. De afgrond naast het smalle pad zal een misstap genadeloos afstraffen. Soms verdwijnt het pad helemaal, of wordt het gebarricadeerd door grote omgevallen bomen. Klimmend, klunend en glijdend maken we langzaam voortgang. Felice doet het geweldig, met Nico als aas. De rest van de kids is totaal uit het zicht verdwenen, eigenlijk zouden we ons daar zorgen om moeten maken. Maar onze focus is op de voortgang van Ma. Het klamme zweet staat op haar rug. De hand van Kris laat ze geen moment los. Eigenlijk zijn we niet verantwoord bezig maar er is geen weg terug. Ze zet stug door en versnelt zelfs als de ijskoude wijn op het terras van Cala Deia eindelijk in zicht komt. Op de groep nieuwkomers maakt deze unieke baai een diepe indruk. Met 21 man aan een lange tafel vol tapa's en vino, zo wordt de barre tocht snel gereduceerd tot een stoer verhaal.
